ervaringen 't Karregat - Ervaringen van ouders

Ervaringen van ouders

Ervaring 1.

In de kleutergroep bleek al snel dat de ontwikkelingsvoorsprong van onze dochter op alle gebieden zo groot was, dat er binnen het reguliere kleuteronderwijs onvoldoende passend aanbod mogelijk was. Op vierjarige leeftijd stroomde ze daarom door naar groep 3. Omdat ze ook de lesstof van groep 3 al ver vooruit was, draaide zo voor het grootste deel een individueel programma. In de loop van het schooljaar raakte ze steeds meer gefrustreerd, wat vooral resulteerde in boze en verdrietige buien thuis. Onze dochter zat duidelijk niet lekker in haar vel en na verschillende gesprekken op school kwamen we tot de conclusie, dat er binnen het regulier onderwijs onvoldoende passend aanbod mogelijk was. Er waren vooral ook onvoldoende mogelijkheden om met ontwikkelingsgelijken samen te werken.

Onze dochter is daarna op Omnio gestart in groep 4. Een hele stap voor ons als ouders om elke dag een afstand van 37 km te overbruggen om onze dochter naar school te laten gaan. Maar het is de beste beslissing die we hadden kunnen nemen. Vanaf de start op Omnio heeft ze het naar haar zin op school en hebben we ook thuis onze gelukkige dochter terug. Een passender leerstofaanbod, een klas met meer gelijkgestemden, en betrokken en deskundige leerkrachten, zorgen ervoor dat onze dochter weer met plezier naar school gaat. Wij zien dat ze zich niet alleen cognitief ontwikkelt, maar ook als persoontje steeds meer groeit.

Wij zijn van mening dat Omnio voor onze dochter de beste plek is om zich te kunnen ontwikkelen en voor te bereiden op alle toekomstige uitdagingen.

Ervaring 2

 

Bij onze zoon werd op peuterleeftijd een ontwikkelingsvoorsprong geconstateerd. Hij verveelde zich op het kinderdagverblijf en was blij toen hij eindelijk naar school mocht. Maar wat viel het hem tegen. “Ik wil iets leren wat ik nog niet weet”, mopperde hij. De juf van groep 1 vond dat hij eerst maar moest bewijzen dat hij alles al wist. Maar dat vertikte hij vaak. Van 2 plus 6 maakte hij dan bijvoorbeeld 26, terwijl hij best wist wat het juiste antwoord moest zijn.

 

We zijn toen naar een voorlichting van Omnio geweest. Er ging een wereld voor ons open, hoe herkenbaar het verhaal over hoogbegaafde kinderen. Wat een enthousiaste leerkrachten. En dat klaslokaal: vol met dingen over de wereld, het heelal, dino’s… allemaal onderwerpen waar de interesse van onze zoon naar uitging.

 

Maar omdat ons zoontje nog te jong was voor Omnio en we hem eigenlijk ook liever in de buurt naar school wilde laten gaan (met klasgenootjes op loopafstand) besloten we het toch te proberen op de toenmalige school, en daar onze vermoedens van hoogbegaafdheid te bespreken. In groep 2 ging het beter; de juf daar (h)erkende wel dat zoonlief voor lag op zijn klasgenootjes en gaf hem extra opdrachten. Maar in groep 3 ging het mis. Cognitief verveelde onze zoon zich enorm en sociaal begon hij ook de aansluiting te missen. Hij maakte opmerkingen als: “De andere kinderen denken gewoon heel anders dan ik. Ik denk dat ik gek ben.” De leerkracht bevestigde dat andere kinderen hem vaak niet konden volgen. Toen hij op school op een briefje schreef: “Ik ben zes jaar en dood, maar om drie uur leef ik weer” was voor ons de maat vol. We hadden het geprobeerd in het reguliere onderwijs, maar dit kon niet langer zo.

 

Nadat intelligentieonderzoek inderdaad bevestigde dat hij een hoogbegaafd IQ had, hebben we hem aangemeld voor Omnio. Nog datzelfde schooljaar is hij overgestapt en daar hebben we geen moment spijt van gehad. Onze zoon voelde zich meteen op zijn plek en vond aansluiting bij zijn klasgenoten. Dat is inmiddels twee jaar geleden, nu zit hij in groep 5. Wat we zien is dat de reguliere lesstof sterk is gecompact, waardoor er heel veel ruimte overblijft voor verrijking en verdieping. Er zijn extra vakken, zoals creatief denken, logisch denken, filosofie en schaken. Er zijn jaarlijks ook een aantal plusblokken, bijvoorbeeld Muziek, ICT en Kunst. Daarnaast lopen er projecten rond vakken als aardrijkskunde en geschiedenis. Er is veel aandacht voor het individuele kind; ieder kind heeft een eigen weektaak, aangepast aan wat het kind op dat moment nodig heeft. Ook wordt aan de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen gewerkt, bijvoorbeeld met Rots & Water. En natuurlijk is er ook ruimte om kind te zijn. Buiten spelen, een watergevecht of sneeuwballengevecht, schoolreisje, af en toe een film kijken, dat gebeurt natuurlijk ook nog allemaal.

 

Is het dan allemaal positief? Nee, het blijft school en dan is niet altijd alles leuk. Er moet gewerkt en geleerd worden. Er worden dan ook echt eisen gesteld en regelmatig blijkt iets zelfs moeilijk te zijn! Dat is soms schrikken, maar ook heel leerzaam om te zien dat je niet alles meteen hoeft te kunnen en dat oefening kunst baart.

 

Ook sociaal is het soms ingewikkeld. Klasgenoten komen niet uit de buurt, en vaak zelfs van buiten Eindhoven. Dat maakt het maken van speelafspraakjes ingewikkelder en duidelijk minder frequent. Lopend of fietsend naar school zit er ook niet meer in, we moeten met de auto. Dat is minder ontspannend, kost meer tijd en energie, letterlijk en figuurlijk. Ik waardeer vrije dagen nu nog meer!

De nadelen wegen dan ook niet op tegen de voordelen. Onze zoon zit weer lekker in zijn vel, hij leeft weer, ook tijdens schooluren, en dat is voor ons het allerbelangrijkste