ervaringen 't Karregat - Ervaringen van ouders

Ervaringen van ouders

Toen onze zoon in groep 3 zat, waren we pas net terug uit het buitenland. Zijn moeizame start op de basisschool kwam vast doordat hij moest wennen aan een nieuwe school in een, voor hem, nieuw land. Zijn rapport viel wat tegen, want zijn juf zag niet de slimmerd die wij wel zagen: ‘Jullie kunnen wel zeggen dat hij slim is, maar hier komt dat er echt niet uit…’ Verder begreep hij de andere kinderen niet helemaal, maar daar hadden onze oudste twee ook af en toe last van. Overgangsperikelen, niets speciaals aan de hand dus.

Het ging eigenlijk pas echt goed mis in groep 4. De eerste schoolweek was saai, maar daarna werd het al heel snel stom, gevolgd door vele discussies over het nut van school, buikpijn en echt niet naar school willen. De tafels waren een groot drama: de andere kinderen hadden al meerdere stickers verdiend, maar ons altijd leergierige mannetje nog niet een. Hoe was dat mogelijk? Op school kregen ze weinig hoogte van hem. Slechte concentratie, niet gemotiveerd, gaat u vooral thuis veel met hem oefenen… Ons vrolijke kind dat fluitend naar school ging, was in een jaar tijd veranderd in een boos, gefrustreerd mannetje dat diep ongelukkig door het leven ging: ‘Die school verpest mijn leven.’ (7 jaar oud!)

Ten einde raad, op aanraden van een vriendin, maar naar een psychologisch adviesbureau gegaan. Daar werd hij in de volle breedte getest gedurende 2 middagen. Resultaat: gezond kind, IQ 133, levendig, iets impulsief en een wat zwak concentratievermogen, kleine achterstand met taal en rekenen. Vol goede moed gingen wij met het rapport naar school. “Nu weten we tenminste wat te doen”, dachten wij zeer optimistisch.

In groep 5 een zeer welwillende juf die het nodige wilde uitproberen. Extra uitdaging met rekenen, remedial teaching voor de taalachterstand en waar mogelijk wat extra activiteiten om iets te doen aan de impulsiviteit en de motivatie. Het ging redelijk, in ieder geval beter dan in groep 4… De resultaten gingen ook wat omhoog, maar echt goed ging het nog niet. Het jaar helaas slecht afgesloten: zijn vooruitgang die wel zichtbaar was in het CITO-volgsysteem werd niet vertaald in een beter rapport. Dat was immers gebaseerd op de methodetoetsen en die waren achteruitgegaan. ‘Hij werkt helemaal niet volgens de methode’. Eigenlijk schrokken we nog het meeste van de onverschillige reactie van onze zoon op zijn rapport: ‘Wat boeit het, de juf snapt mij gewoon niet.’ (net 9 jaar oud)

Zelf waren we ons ondertussen wat meer gaan verdiepen in wat een hoog IQ betekent en wat dat voor gevolgen heeft voor het leren op school. Overtuigd van het feit dat het goed is om op een gewone school in de eigen buurt te zitten, stapten we vol goede moed naar de nieuwe meester van groep 6, met het boekje (de zeven uitdagingen in het onderwijs aan hoogbegaafde kinderen) en de vraag hoe we onze jongste spruit samen weer konden motiveren voor school. Om een lang verhaal kort te maken, na het eerste enthousiasme, zat onze clown een groot deel van de tijd op de gang. De meester gaf aan dat er misschien wel professionele hulp nodig was om dit kind nog te kunnen motiveren.

En wij? Wij vroegen ons nog altijd af hoe ons jongste kind, dat altijd zo graag alles wilde weten, toch zo’n hekel aan leren kon hebben. “Ik haat school, wat moet ik daar? Waarom heb ik dat nodig als ik uitvinder ga worden? Ik weet al genoeg en de rest haal ik van internet”. Hoe loods je zo iemand richting een eindexamen? Nog slechts 9 jaar te gaan…

Door toeval kwamen wij in contact met Dea Steen, docente bij Omnio. Een gesprek vol herkenning en zij tipte ons op de informatie-avond. Gegaan, hoewel wij beiden eigenlijk niets voelden voor een nieuwe school. ‘Waarom naar een aparte school, later moet hij ook kunnen funtioneren in de gewone wereld?’

Al bij binnenkomst in het klaslokaal werden we enthousiast. Kristallen maken in een pot, hemellichamen aan het plafond, posters van de kinderen over de werking van vulkanen, allemaal onderwerpen waar ons kind blij van zou worden! De leerkrachten waren een brok energie en konden smakelijk vertellen over hoe zij omgaan met die eigenwijze hoogbegaafden. In hun verscheidenheid, toch een apart soort met hele eigen valkuilen, waar de meeste reguliere leerkrachten maar moeilijk mee om kunnen gaan.

Daarna is het snel gegaan, we waren overtuigd. Van school veranderen is geen sinecure en is heel ingrijpend. Wij hebben het besluit genomen en staan er nog steeds achter. We zijn er nog niet, maar het gaat een stuk beter. Ja, het is even wennen als je ineens moet werken in de klas. Natuurlijk loop je achter als je voor het eerst Spaans krijgt en het is ook geen schande als je met schaken wordt ingemaakt door de kampioen van Noord-Brabant. Helaas zijn taal en rekenen nog steeds saai, maar dat zijn ‘gewone vakken’. Daar wordt dan ook niet meer tijd aan besteed dan strikt noodzakelijk en dan is er veel tijd over voor projecten en andere vakken. En die zijn toevallig wel leuk!